دانستن طراحی آزمایشگاه می داند که هر طراحی آزمایشگاهی مشخصات دارد. اگر دامنه این الزام بیش از حد باشد، طراحی آزمایشگاه دارای نقاط ضعف خواهد بود. اگر این نامحدود باشد، به تصادفات مستعد خواهد بود. تخلیه گاز در آزمایشگاه بسیار مهم است. اگر طراحی خط لوله آزمایشگاهی غیر منطقی باشد، کارکنان مستعد وقوع حوادث هستند و حتی جدی بودن آنها تهدید کننده زندگی است. سپس الزامات طراحی خط لوله گاز آزمایشگاهی چیست، یک سری کوچک وجود دارد و همه در مورد آن صحبت می کنند!
1. محاسبه فشار عرضه گاز، جریان و قطر داخلی لوله را با توجه به مصرف گاز آزمایشگاه محاسبه کنید. در اصل، تمام لوله های اصلی گاز کمتر از 9.52mm نیست (3 / 8in، قطر لوله اصلی لوله هوا 12.7mm است). پایان. در اصل، آن را کمتر از 6.35mm (1 / 4in، بسته به استفاده واقعی) نیست.
2. خطوط هیدروژن، اکسیژن و گاز و همچنین شاخه های گازی مختلف که منجر به آزمایشگاه می شوند، باید اعمال شود. وقتی هیدروژن، اکسیژن و خطوط لوله گاز در خط لوله و خط لوله فنی قرار می گیرد، باید تهویه یک بار / ساعت ~ 3 بار / ساعت تهویه تهیه شود.
3. گاز قابل اشتعال (مانند استیلن، هیدروژن و غیره) باید از گازهای دیگر جدا شود و جداگانه جذب شود.
4. آزمایشگاه عمومی با توجه به ترکیب استاندارد استاندارد طراحی شده، خطوط لوله گازی مختلف نیز باید براساس ترکیب واحد استاندارد طراحی شوند.
5. لوله های گاز که از طریق دیوار یا کف آزمایشگاه عبور می کنند باید در پوشش پیشگیرانه قرار گیرند و لوله ها در پوشش باید بدون جوش باشند. مواد غیر قابل احتراق باید بین خط لوله و پوشش مهر و موم مهر و موم شده باشد.
6. یک لوله تخلیه باید در انتها و بالاترین نقطه خط لوله هیدروژن و اکسیژن ارائه شود. لوله خروجی باید بالای سقف Zm باشد و در ناحیه حفاظت رعد و برق قرار داشته باشد. لوله هیدروژنی نیز باید با یک بند نمونه و یک پورت خالص تهیه شود. موقعیت لوله تخلیه، بند نمونه گیری و پورت خالص باید برای تطابق با الزامات جایگزینی خالص سازی گاز در خط لوله کافی باشد.
7. خطوط هیدروژن و اکسیژن باید اقدامات پایه ای برای حذف برق استاتیک داشته باشند. اقدامات زمینی و پل زنی برای خطوط لوله گاز با الزامات پایه باید مطابق مقررات ملی مربوطه انجام شود.
8. الزامات لوله گذاری:
الف) خط لوله برای انتقال گاز خشک باید به صورت افقی نصب شود و خط لوله برای حمل گاز مرطوب باید دارای شیب کمتر از 0.3٪ باشد و شیب باید به جمع کننده مایع متصل شود.
ب) خط لوله اکسیژن و دیگر خطوط لوله گاز ممکن است در یک قفسه گذاشته شوند و فاصله نباید کمتر از 0.25 متر باشد. خط لوله اکسیژن باید بالای خط لوله گاز دیگر باشد به جز خط لوله هیدروژن.
ج) زمانی که خط لوله هیدروژن به موازات سایر خطوط گاز قابل احتراق گذاشته شود، فاصله باید کمتر از. 50 متر؛ هنگام تخمگذار گذر، فاصله نباید کمتر از 0.25 متر باشد. هنگام تخمگذار در لایه ها، خط لوله هیدروژن باید بالاتر باشد. خط لوله های هیدروژنی داخل محفظه باید در ترانشه قرار ندهد یا به طور مستقیم به خاک سپرده شود و نباید از طریق اتاق هایی که از هیدروژن استفاده نمی کنند عبور کنند.
د) خط لوله گاز نباید بر روی قاب همانند کابل یا خط نقطه گذاشته شود.
9. لوله ها و تجهیزات باید با لوله های فلزی متصل شوند. برای شلنگ های غیر فلزی، استفاده از لوله های پلی اتیلن و لوله های پلی اتیلن توصیه می شود. لوله های لاتکس نباید استفاده شود.
10. مواد سوپاپ ها و لوازم جانبی: مواد فولادی نباید برای خطوط هیدروژنی و گاز استفاده شود، و دیگر خطوط لوله گاز را می توان از مس، فولاد کربن و چدن قیمتی ساخته شده است. لوازم و ابزار مورد استفاده در خطوط هیدروژن و اکسیژن باید محصولات ویژه ای برای محیط زیست باشد و نباید جایگزین شوند.
11. مواد غیر قابل احتراق باید در تماس شیر با اکسیژن استفاده شود. حلقه آب بندی باید از فلزات غیر آهنی، فولاد ضد زنگ و PTFE ساخته شود. پرکننده باید از آزبست گرافیت یا polytetrafluoroethylene خالص شود.
12. واشرهای فلنج در لوله های گاز باید از رسانه ای که در لوله حمل می شود ساخته شود.
13. اتصال خط لوله گاز باید به شکل جوشکاری یا اتصال فلنج باشد. خط لوله هیدروژن نباید توسط پیچ ها متصل شود. خط لوله گاز خلوص بالا باید سوکت جوش داده شود.
14. اتصال خطوط لوله گاز به تجهیزات، دریچه ها و سایر لوازم جانبی باید فلنج یا رشته باشد. اتصالات رشته ای از اتصالات رشته باید از فیلم تفلون یا اکسید سرب و یا گلیسیرین مخلوط پرکننده ساخته شده است.